هفت بار خویشتنم را حقیر و کوچک پنداشتم :

آن هنگام که ذلت را بر تن می کرد تا بالاتر رود .

و آن هنگام که در برابر اخلاص دیگران پرواز می کرد .

و آن هنگام که از میان دشوار و آسان ، آسان را انتخاب کرد .

و آن هنگام که مرتکب گناهی شدم و او برای تسلی خاطر گفت :

" دیگران نیز چنین گناهی را انجام می دهند "

و آن هنگام که متوجه سستی و ناتوانی او شدم اما شکیبایی را به قدرت نسبت داد .

و آن هنگام که نقاب زشتی را بر چهره انداخت .

و آن هنگام که آواز مدح و ستایش را خواند و آن را فضیلت با ارزش پنداشت .

جبران خلیل جبران